Textures

Οι Textures είναι από τις περιπτώσεις συγκροτημάτων που έχουν στιγμές μεγαλείου στη δισκογραφία τους, και ήταν σίγουρα μπροστά από την εποχή τους. Το "Silhouettes" πίσω στο μακρινό 2008, έχει αφήσει ανεξίτηλο το στίγμα του σε έναν ήχο που δεν είχε ακόμη διαμορφωθεί, το λεγόμενο Djent. Αν πεις σε κάποιον ότι το ρυθμικό μοτίβο του "Bleed" των Meshuggah είχε υπάρχει πανομοιότυπο στο δίσκο αυτό που κυκλοφόρησε την ίδια χρονιά, ίσως και να εκπλαγεί. Παρόλα αυτά, οι συγκυρίες ιστορικά δεν είναι πάντα οι κατάλληλες για να αποκτήσει μια μπάντα την αναγνωρισιμότητα που της αξίζει. Κάτι τέτοιο συνέβη και με τους συμπαθέστατους Ολλανδούς.

Θα πρέπει να γυρίσουμε πίσω δέκα χρόνια και στο τιμιότατο "Phenotype" που είχε τότε ανακοινωθεί ως το πρώτο μέρος ενός διπλού ουσιαστικά δίσκου. Με το "Genotype" να έχει ήδη ανακοινωθεί, δυστυχώς οι Textures αποφάσισαν τότε να βάλουν τη μπάντα στον πάγο. Σε αυτά τα δέκα χρόνια που μεσολάβησαν, μπάντες όπως οι Periphery και οι Tesseract μεγαλούργησαν, δίνοντας νέο αέρα στον μοντέρνο progressive ήχο, και επί της ουσίας δημιουργώντας και αυτή την ευρύτερη σκηνή που αποκαλείται djent.

Δέκα χρόνια αργότερα, οι Textures ένιωσαν την επιθυμία και την ανάγκη να επανέλθουν, εκπληρώνοντας και την υπόσχεσή τους για την ολοκλήρωση του "Phenotype". Θα περίμενε κανείς ότι αυτή η κίνηση θα ήταν ίσως ξαναζεσταμένο φαγητό. Όπως μας εξήγησε όμως και ο πληκτράς της μπάντας, Uri Dijk, θα ήταν μάταιο να επιστρέψουν σε έναν ήχο που όπως και οι ίδιοι παραδέχονται τελειοποιήθηκε σε μεγάλο βαθμό από τους μεταγενέστερούς τους. Έτσι πάτησαν reset, και έγραψαν από την αρχή ένα άλμπουμ με την ωριμότητα αλλά και τη φρεσκάδα που έχουν μετά από το εκτεταμένο τους διάλειμμα.

Η αλήθεια είναι πως το "Genotype" είναι σίγουρα λιγότερο heavy από ότι θα περιμέναμε. Η ένταση έχει πέσει, τα ακραία σημεία είναι αρκετά περιορισμένα σε σχέση με το παρελθόν. Από την άλλη, τα πλήκτρα έχουν βγει στο προσκήνιο, η ατμόσφαιρα χτίζεται διαφορετικά σε κάθε κομμάτι με μια σχεδόν "space" αισθητική, και το τελικό αποτέλεσμα δείχνει να είναι προϊόν σχολαστικής επιλογής.

Το διαστημικό "Void" που ανοίγει το άλμπουμ δίνει ξεκάθαρη κατεύθυνση. Κάθε χτύπημα των τυμπάνων, κάθε μελωδία της κιθάρας έχουν νόημα και στόχο. Το υπέροχο "At The Edge Of Winter" με τη συμμετοχή της Charlotte Wessels φέρνει τους Textures στο σήμερα, με έντονα ηλεκτρονικά στοιχεία, τα απαραίτητα ρυθμικά τερτίπια αλλά και κιθαριστικές γραμμές που μπλέκονται περίτεχνα χωρίς να χάνουν την ουσία τους.

"Welcome wayward friend" λέει το κομμάτι, και είναι σαν να τους καλωσορίζουμε και πάλι στην progressive παρέα που ανήκουν, κι από την οποία είχαν λείψει. Στο "Measuring The Heaven", οι ρυθμοί πρωταγωνιστούν, έχοντας ζωώδη ορμή αλλά και φουτουριστική διάθεση.

Στο "Vanishing Twin", η μπάντα οργιάζει. Πολυφωνίες, καταιγιστικές μελωδίες, διάχυτη μελαγχολία και διαρκής κλιμάκωση. Η έκρηξη στο τέλος είναι ακριβώς αυτό που χρειάζεται.

Το "A Seat For The Like Minded" αποτυπώνει με τον πιο χαρακτηριστικό τρόπο τη νέα κατεύθυνση των Textures. Το μοτίβο στα πλήκτρα λειτουργεί σαν χαλί για την υπόλοιπη μπάντα, και η φαινομενικά απλή δομή αποδεικνύεται πολύ πιο περίπλοκη ακρόαση με την ακρόαση. Φοβερή ερμηνεία από τον Daniël de Jongh που εξερευνεί όλο το εύρος των δυνατοτήτων του, με το φινάλε του κομματιού να είναι ισοπεδωτικό.

Το "Walls of The Soul" είναι ίσως το πιο "Textures-like" κομμάτι, κλείνοντας για λίγο το μάτι στο παρελθόν, αλλά αντί να αφήνει μια αίσθηση ολοκλήρωσης, είναι σαν να ανοίγει ένα καινούριο κεφάλαιο. Οι syncopated ρυθμοί είναι εδώ και μας θυμίζουν γιατί αγαπήσαμε αυτή τη μπάντα τόσο πολύ στο παρελθόν, πριν δώσουν τη θέση τους σε έναν μελωδικό, post-ίζον αποχαιρετισμό.

Σκέφτομαι αν η νοσταλγία μου για τη μπάντα με κάνει να βλέπω το δίσκο καλύτερο απ’ότι είναι. Από την άλλη, αυτούς που αγαπάμε τους κρίνουμε και πιο αυστηρά. Κοιτώντας στο παρελθόν, στο "Phenotype" είχε αρχίσει να φαίνεται μια σχετική κόπωση κι ένας καλλιτεχνικός αποπροσανατολισμός στους Textures. Η αναθεώρηση των πραγμάτων και η συνειδητή επιλογή να ξεκινήσουν από μια νέα σελίδα, κρίνεται άκρως επιτυχημένη. Το "Genotype", χωρίς να αποτελεί το πιο πρωτότυπο εγχείρημα, είναι τόσο ουσιώδες και τόσο ειλικρινές, που αντί να προσπαθεί να αντλήσει έμπνευση από το παρελθόν, κοιτάει το τώρα και το μέλλον με τόλμη που είναι αξιοθαύμαστη. Όπως μου είπε και ο Uri, προτίμησαν να κάνουν αυτό που αγαπούν, από το να προσπαθήσουν για κάτι που μέσα τους ξέρουν ότι δεν είναι αντάξιο των ίδιων τους των προσδοκιών. Και τα κατάφεραν.

Bandcamp